مرگ در ونیز | توماس مان | حسن نکوروح | انتشارات نگاه | چاپ دوم 1392
| 6000 تومان | 159 صفحه، رقعی
***
برای آنکه محصول هنری گرانقدری آناً تأثیر وسیع عمیقی از خود بهجا
بگذارد، باید ارتباط، بلکه توافقی پنهانی میان سرنوشت شخصی آفرینندهاش، و سرنوشت
جمعی نسل معاصر او وجود داشته باشد. | ص 55
*
تقریباً هرآنچه بزرگ است، بزرگیاش در ستیز با موانع، ستیز با غم و
درد، فقر، تنهایی، ضعف جسمانی، گمراهی به تباهی، هیجانات روحی و هزاران مشکل دیگر
به وجود آمده است. | ص 55
*
مشاهدات و تأثرات انسان تنها و خاموش در عین آنکه مبهمتر از تأملات
اشخاص اجتماعی است، نافذتر نیز هست. افکارش سنگینتر و عجیبتر است و هرگز نیز از نشانهای
از غم بری نیست. صحنهها و مشاهداتی که معمولا به نگاهی، خندهای و اظهارنظری از
آن میگذردند، افکار او را بیش از آنچه باید به خود مشغول میکنند، در سکوت و
خاموشی عمق میگیرند، به حادثه بدل میشوند و به صورت خاطرهی پراحساس یک ماجرا درمیآیند.
از تنهایی زیبایی پدید میآید، زیبایی شگفتانگیز و افسونساز، شعر. ولی تنهایی
نتایج مردود و ناپسندی هم به بار میآورد، پوچی ناخوشآیند و نامجاز. | ص 78 و 78
*
عاشق خداگونهتر از معشوق است، چون خدا در اوست، و در دیگری نیست. | ص
113
*
چه خوب است، که دنیا اثر زیبا را میبیند، ولی از موجبات و شرایط خلق
آن بیخبر است؛ چون پیبردن به چشمههایی که نویسنده را از آنها الهام برمیخیزد،
اغلب مردمان را به پریشانی میافکند، به وحشت میاندازد و تاثیر هنر والا را از
میان میبرد. | ص 114
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر